نوروز
نياكان ما ، ايرانيان باستان ، به گواهي تاريخ ، از شادترين ملت هاي جهان بوده اند . آنها روزهاي
بسياري از سال را به برگزاري جشن مي پرداخته اند . انگيزه ي اين جشن ها ، گذشته از
شادي فطري نژاد ايراني ، پاس داشت ياد روزهاي سرنوشت ساز در تاريخ اين نژاد كهن و
سرزمين ايران بوده است .
اين جشن هاي اسطوره اي ، هنوز هم در ميان پاره اي از ايرانيان ، هرچند اندك برگزار مي شود از
ميان اين جشن ها ، ۴ جشن از همه پر ارزش تر بوده است :
۱- جشن نوروز : ۱ تا ۶ فروردين ماه .
۲- جشن تيرگان : ۱۰ تير ماه .
۳ - جشن مهرگان : ۱۰ تا ۱۶ مهر ماه .
۴ - جشن سده : ۱۰ بهمن ماه .
در حال حاضر چون به جشن نوروز نزديكتر هستيم در مورد آيين ايرانيان باستان در اين ايام
مي نويسم .
نوروز ، بزرگترين جشن ايرانيان باستان ، برابر با ۱ تا ۶ فروردين ماه خورشيدي و ۲۱ مارس
مسيحي است .
ايرانيان بر اين باور بودند كه در اين روز ، خداوند آفرينش جهان را به پايان رساند .
آنان جمشيد ، پادشاه باستاني قوم آريايي را پايه گذار نوروز و ديگر آيين هاي نكو دانسته اند .
در ۶ روز برگزاري نوروز ، آيين هاي ويژهاي برگزار مي شد كه كه بسياري از آنها هنوز به جا مانده
است . ايرانيان براي اين جشن ،خانه هاي خود را پاكيزه مي كردند ،
مكان بر پايي جشن را مي آراستند ،برروي ميزي كوزهاي آب ، گلداني از گل وآتشي افروخته
مي گذاشتند .
در شب پاياني سال ، چراغ خانه ي در گذشتگان خود راروشن مي كردند چون بر اين باور بودند
روان در گذشتگان به خانه هاي خود باز مي گردند واز روشني چراغ شادمان مي شوند .
هم چنين در سپيده دم نوروز بدن خود را با آب شست وشو وپاكيزه مي كردند .
از ديگر آيين هاي نوروز ، پوشيدن جامه ي نو ، آراستن سفره ي هفت سين و كاشتن سبزي در
هفت گونه دانه بود و هركدام از اين دانه ها كه بهتر مي روييد ، نشانه ي رونق كشت آن نوع
دانه در آن سال بود . اين آيين نشانگر ، ارزش كشت وكار در ميان ايرانيان باستان است .


